Hier vertellt Adolf Wohlers


Adolf Wohlers is'n Buur ut Milm un is 'n ole Frünn vun mi. He schriev Döntjes und Speel' in Een- un Tweeakter. All de Döntjes hanneln in Milm un umto un veel' sind ok wohr. He hett schon twee Böker rutbrocht.

Dat een hest: Keen Tied, keen Tied, is in'n Böökerschaap to köpen un het de ISBN Nr 3-8280-0951-4

Un nu veel Spaaß bi'n lesen



De Cheftrompeter


En Cheftrompete, de kann all wat. En Cheftrompeter un Kapellmeister dat is alln ganz'n End mehr. Ober'n Cheftrompeter, Kapellmeister un Manager un dat noch in Dorpskapell den kann all as'n Genie betek'n.

Jann Baars, dat weer so'n Superminsch so as'n de vondag nöm'n deit, he beharsch alle dree Positschoon ut'n f f. Wenn Jann sien Kapell speel'n de, denn kunn so een as Ernst Mosch sien Instrument'n man forts inpack'n. Ick kann di seggen wenn ünse Dorpskapell loslegg'n de, denn wackeln de Wann, denn dröön de Finsterschieb'n. All, jung un olt weern in'e Gang'n. Dor heel dat nümst ut, alle Stöhl weern lerdig. Wenn Jann dann noch "Der böse Weingeist", in't Been bet'n harr un de ganze Sool juchen un juchein de, denn leep Jann to Höchstform op.

Breetbenig stund he vörn op de Bühne un entlock sien groode Tuba solang as he speeln de, bit ton fröhn Morg'n jümmer de sülven Töne. De ganze Nacht bloots he mit dicke Back'n in een Törn " Wut, dat, dat, wut, dat, dat !" Wiel he toletz uck ne mehr de Jüngste weer, nöm se ern in Dorp "Opa, Wut dat dat". Jann de wußt dat, ober so recht höern much he dat ne. Kann uck jo verstohn, keen höert all gern sien Ökelnom'n.

Jann sien Kapell speelt öberall. To Milmer Mart, tom Erntefest, op Hochtied'n un wat dor anners noch so all weer.

Wenn he nu as Manager optreen muß un frogt wor of he woll denn un denn speeln kunn, freu he sick un sä :" Geiht allnsklor ! Du weest doch, op üns kannst di jümmer verlot'n ." 'N Schelm frog denn uck mol :" Jann, nu seh ober to un sorg dorför, dat jie'n bet'n ornige Musik mok'n dat." Dat much Jann ne so recht höern. Korthannig beet he denn torüch: "Man keene Bange, dat bin ick sülv'n mit Jann, un denn noch eens, supt ne sovel." So anschnackt, wor Jann meist'n bet'n wüppsch. " Na, nu stellt jo man ne so an, litt Glas Wien is dor jowoll noch bi öber!" Ober, wie dat mitünner so is, viele kleine wenige machen ein viel.

So güng unse Jann dat uck, he harr'n poor wenige tovel nohm'n, un dömel mit sien groode Tuba öbern Nack'n Hus an. Wie dat nu enig kom is, dat hett he nie vertellt. He kunn uck gorne begrip'n, wie un worüm he nu mit sien "Heiligtum", sien Tuba in'e Groov land'n weer. Wat he woll so bi sick dacht hett? Villicht an dat Bibelwort "Vater vergib Ihnen, sie sind voll des süßen Weines." So stund Jann nu in'e Groov mit sien Tuba un kunn dor ne weller rutkom. Opglich dor man blots een Foot Woter in weer. De Öbers weern to steil. Een poormol harr de dat versocht. Ober uter'n poor Grasbüschels, de von de Kant'n utret'n harr weer nix to moke'n. Dat geev nu blots noch twee Möglichkeit'n, in'e Groov stohn bliev'n oder luut bolk'n. Jan tog dat letzte vör. He bolk wat he kunn, " Nober help mi, Nober help mi !" Hein Jars, de noch vull in'e Puch leg, wok von Jann sien bolk'n opp.

He stork forts an't Finster üm to höern wat dor los weer. Man jüst dat sien Finster op'n harr, gung dat Bolk'n weller los :" Nober help mi, Nober help mi!" Nu wuß Hein, dat Not an Mann weer. Gau tog he sien Büx an, jump in'e Holsch'n, trock sien Jack öber un leep in Droov no Jann. Butz stund he vör Jann. De heel em all sien Hand in'e Mööt un sä :" Nober nu help mi mol, sitt'n hier bien fulln Verstand in'e Groov un kann dor ne weller rutkom'n." Mit'n ornig'n Schwung tog Hein Jann mitsamt sien Tuba seker an Land. Dat de böse "Wiengeist" Jann in't Been bet'n harr kunn Hein goot mark'n. De Pad wo Jann op lop'n muß weer ne breet nog. He frog Jann uck blots noch, of he woll Schiet in sien Trompet kreg'n harr. De Frog gung Jann meist'n bet'n ünnern Krog. Grannig sä he: " Dat lot man mien Sorg'n wesen, dor pass ick all vör op." Ober he blos nochmol kort. Erst keem nix. Denn sä dat "Wu-u-u" un de Grasbüschel, de dor rutfleg'n de, leeg'n annern Morgen noch in Hein sien Goorn.



>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<


Wo is de Wilddeev ?


Von Wilddeevere is alln barg von schreb'n. Ober dat wat ick hier von schriev'n do, dat is de reine Wohrheit. Do is ober uck nix von log'n.

Ede harr Besched kreg'n, achdern "Schwart'n Barg", dor hett dat güstern obend ballert. "Un so as mi mien Geföhl seggen deit," wußt Hermann to vertell'n, "kann dat nix anners wes'n hem as'n Wilddeev." "Un mi weer dat nix so as wenn dor een ant buddeln weer un hett dor wat ingroft."

"Töv man," sä Ede "den ward wie belurn." "Hüt Obend, leg ick mi op de Lur, de schall sien blaue Wunner beleb'n." Um ganz seker to gohn wenn he sick noch an Dorpwachtmeister Korl. Korl weer begeister as Ede ern de Sok vertelln dä. Son Wilddeev, de fehl em noch in sien lange Praxis. De Beid'n harrn affmokt, sobend, all in'e Schummern sick op de Lur to leggen.

Dat deen de beid'n denn uck. Bitt an'e Tähn bewaffnet. Dorfwachtmeister Korl mit'n Revolver, scharp lood un seekert. Ede hung sien Drilling, lod mit'n Brenneke öber de Schuller un los gung't Richtung "Schwart'n Barg". Wiel, dat nu Harvstdag un Koolt weer, harrn se'n Schluckbuddel mitnohm, för alle Fälle.

Dor wo de Wilddeev buddelt harr gung'n beide in Deckung. De Obend vergung, de Nach' brok in, düster as in Hunnstall. Nix rög sick, keen Spoor von Wilddeev. Ober kom muß he jo, üm sien Reh aftoholn. Bi Dog droff he sick doch ne sehn lot'n, denn harrn se'n jo forts bi de Büx kreg'n. Hen un weller 'n lütt'n Branntwien, leet de Tied ne so lang warn. De Pegel von de buddel sack jümmer wieder no ün. Un de Küll krop langsom von ün no bob'n. Un se seet'n, een Stünn, noch'n Stünn un noch'n Stünn. Nix rög sick. Dor hulp de Brandwien uck ne, von wegen " Kälte dehnt den Körper und Wärme zieht ihn zusammen". As de Klock nu no Mitternacht op een togohn dä, wor jem de Krom to mutsch. Harr Hermann jem een opbun'n ?

Ede wull hen un Hermann frog'n. Ober Herrmann bleev bi sien Utsog. Ober mitkom'n, dat harr he Ede to verstohn geb'n, wull he ne. Ede gung nu weller mit'n Escher in'e Hand, den Hermann em in'e Hand drückt harr no Korl. Korl mell em kort:" keine besonderen Vorkommnisse !" Ton Trost noch'n poor Branntwiens dört Halslock. Op eenmol, so bi Klock twee lang, wat weer dat? Ganz sinnig keem 'n Auto anföhrn. De beid'n flüstern sick to:"Dat sind se, se komt !" Korl as Dorfscherrif entsichert sien Revolver un Ede sien Sicherung von de Brennecke. Dor, dat Auto heel an. Oh Mann, oh Mann! Dor seet'n twee Mann in. Ober as de beid'n nu ton Angriff antreen wull'n, föhr dat Auto weg. "Wat nu ?" Noch länger töb'n ? ne, de Tähn klappern sowieso all in't Schnutwark.

Gau hen un kiek'n, wat weer dor los ? Mit'n Escher wor nu de frische Eer opbuddelt. Wohrhaftig, se worn fündig. Ober, se funn ne dat wat se vermoot harrn, von weg'n n' Reh. Ne, wat dor inbuddelt weer, entpuppt sick as'n Hund. Bedröpelt keek'n sick beide an un dach'n doröber no, wie de dor woll un worüm de Hund jüst dor ingrofft weer. Ganz enfach, Dierk Reents hör dat Land un dor harr he sien Schäperhund, de sien Ogen för jümmer dicht mok harr, inbuddelt.




<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<< >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>><



Dat nee'e Radio


Jann Hesten harr een lüttje feine Piesel dicht an de Kark. So neben bi hannel he so'n bet'n mit Vieh. He harr bloß een lütt'n Fehler, he weer bannig knickerig. Ween't üm den letzten Penn goht de, se he:" Kann ik doch ne, hol mi doch de Schwindsucht an Hals!"

Dat schull anners warn. De Radions weer'n opkom'n. Jann koff sik 'n Radio un hör bitt in de deepe Nacht alln's wat dör de Kasten keem.

Nu harr he een avend sien Skotbröder heer bed'n. Se schull'n sik den Wunnerkast'n mol anhör'n. As se nu so ornig de Kort'n utreitzen den, hör Jann op mol wat över de Veehpriese. "Holt stop!" sä Jann to Willem, "hest du dat eb'n mitkreeeg wat de Swien gellt?" Willem to an sien Zigaar "ne, wo schull ick woll, ik speel Scoot. Frog em doch no mol!" Jann klopp sein neddelich an sien Klönkast'n. "Öh, öh, hör mol, ik hebb dat ne verstohn, dat letzte bitte no mol!"

Jann wor düchdig utlacht. He weer meist'n bet'n vergrellt, leet sik avers nix anmark'n. Bi Klock een lang, full'n Jann de Oog'n to. He seet op'n Stohl, Kopp op de Bost un schnurk un schnurk. no een ganze Tied, dreiht Willem dat Licht ut, reet Jann an Arm un bolk:" To Jann, wok op, du muß geven! Jann weer gänzlich dörnanner, luuthals reep he sien Froo:" Anno ! Anno! help mi, help mi ik bin blind !"